Wystąpienie: Piotr Górnikiewicz

Dziękuję, panie marszałku.

Szanowny Panie Marszałku! Szanowna Wysoka Izbo! Poselska praca na posiedzeniach Sejmu w zdecydowanej większości skupia się na sprawach Polaków mieszkających w kraju. Rozmawiamy o budżecie, podatkach, szpitalach, szkołach i bezpieczeństwie. To naturalne, ale nie możemy zapominać o Polakach za granicą. Co więcej, nie powinniśmy zapominać także o tych, którzy popełnili przestępstwo i odbywają karę w zagranicznym więzieniu. Oni również pozostają naszymi współobywatelami. Łatwo pamiętać o rodakach, kiedy zdobywają medale, odnoszą sukcesy naukowe albo rozsławiają polską kulturę. Trudniej upomnieć się o człowieka, którego czyn zasługuje na potępienie. Właśnie wtedy jednak sprawdzamy, jak rozumiemy odpowiedzialność państwa.

Procedowana umowa z Republiką Filipin ma umożliwić osobom skazanym odbywanie kary w ojczyźnie po spełnieniu określonych warunków i za zgodą obu państw oraz skazanego. Dziś współpraca w tej materii opiera się na zasadach wzajemności i przepisach k.p.k. Jak pokazuje praktyka, współpraca ta jest nieefektywna. Pamiętajmy, że rodzina skazanego nie popełniła żadnego przestępstwa, a jednak także ponosi bolesne konsekwencje jego czynu. Kontakt z bliskimi i możliwość porozumienia się we własnym języku mogą pomóc człowiekowi przygotować się do życia po wyjściu na wolność.

Z tą kwestią wiąże się ciekawy fakt. ONZ-owskie minimalne standardy traktowania więźniów noszą imię Nelsona Mandeli, który sam spędził w więzieniu 27 lat. Patronem tych zasad został więc człowiek znający więzienną rzeczywistość z własnego doświadczenia. U podstaw reguł Mandeli leży poszanowanie godności każdego osadzonego. Ta zasada ma znaczenie także wtedy, gdy myślimy o najcięższych przestępstwach. Sprawca powinien ponieść odpowiedzialność, a pokrzywdzony - otrzymać sprawiedliwość i wsparcie. Jednocześnie kara musi być wykonana w warunkach respektujących ludzką godność. Te obowiązki możemy i powinniśmy ze sobą łączyć. Większość skazanych kiedyś opuści więzienie. W naszym szeroko pojętym wspólnym interesie jest to, aby te osoby potrafiły żyć zgodnie z prawem, pracować i odbudować relacje z bliskimi, dlatego możliwość odbywania kary bliżej rodziny, bliżej kraju ma znaczenie również dla przyszłego wspólnego bezpieczeństwa. Pamiętajmy o tej prostej zasadzie. Państwo powinno wymagać od obywatela odpowiedzialności i samo odpowiedzialnie go traktować, także daleko od kraju, także za więziennym murem.

Z powyższych względów Klub Parlamentarny Polska 2050 będzie głosował za wyrażeniem zgody na ratyfikację. Dziękuję bardzo.