Wystąpienie: Jarosław Sachajko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ten projekt oceniam pozytywnie, bo wreszcie tworzymy realną podstawę prawną do przekazywania skazanych między Polską a Filipinami. Dotychczasowa współpraca była nieskuteczna, a polskie wnioski trafiały właściwie w próżnię, miesiącami pozostawały bez odpowiedzi. Rząd sam przyznaje, że umowa jest praktycznie jedyną drogą, aby Polacy skazani na Filipinach mogli odbywać karę w Polsce. To szczególnie ważne ze względu na dramatyczne warunki w filipińskich więzieniach: przeludnienie, choroby zakaźne, przemoc, problemy z zaspokajaniem podstawowych potrzeb osadzonych.

Ale mam dwa poważne zastrzeżenia. Po pierwsze, zgoda skazanego. Umowa mówi wprost, że przekazanie może nastąpić tylko za jego dobrowolną zgodą. Z punktu widzenia polskiego podatnika sytuacja jest osobliwa. Obywatel Filipin popełnia przestępstwo w Polsce, zostaje skazany, a następnie może powiedzieć: nie chcę wracać. Wtedy polski podatnik nadal finansuje jego pobyt w polskim więzieniu. Dlaczego? Jeżeli Filipiny są gotowe przyjąć swojego obywatela i dalej wykonywać karę, powinniśmy go przekazywać, bo za chwilę okaże się, że żaden z filipińskich skazanych nie będzie chciał wracać do swojego kraju.

Po drugie, umowa pozwala odmówić transferu ze względu na suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek publiczny. To jest zrozumiały bezpiecznik, ale musi być stosowany wyjątkowo, a nie jako wygodna furtka do blokowania przekazań, zwłaszcza że koszt konwoju Filipińczyka z Polski na Filipiny ma ponosić strona filipińska.

Popieram tę ustawę, bo zwiększa ochronę naszych obywateli i usprawnia współpracę, ale państwo powinno jednocześnie chronić polskiego podatnika, także przed kosztami utrzymywania cudzoziemca, który może odbywać karę we własnym kraju. Dziękuję. (Oklaski)

(Poseł Łukasz Schreiber: Brawo!)