Bolesław Świdziński

Bolesław Jerzy Świdziński urodził się 7 grudnia 1885 roku w Opatowie. Po maturze w Krakowie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie w Genewie. W latach 1906-1907 należał do Organizacji Bojowej PPS, później do Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. Od 1914 roku służył w Legionach Polskich. Uczestniczył w szarży pod Rokitną, podczas której został ranny. Od listopada 1918 roku służył w Wojsku Polskim, a w wojnie polsko-bolszewickiej dowodził szwadronem 5 pułku Ułanów Zasławskich.

W kolejnych latach pełnił funkcje w Sztabie Generalnym i dowodził 2 pułkiem szwoleżerów. W 1930 roku powierzono mu obowiązki wojewody lubelskiego; stanowisko to zajmował do lutego 1933 roku. Był też posłem na Sejm RP z województwa lubelskiego w latach 1935-1938. We wrześniu 1939 roku został komisarzem cywilnym przy Naczelnym Wodzu. Od 17 września przebywał na emigracji, a od sierpnia 1940 roku w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. Zmarł 4 marca 1972 roku w Londynie. Otrzymał m.in. Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari.

Na podstawie artykułu „Bolesław Świdziński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.