Juliusz Łukasiewicz

Juliusz Łukasiewicz był polskim historykiem dziejów gospodarczych i profesorem nauk humanistycznych. Urodził się 20 czerwca 1923 roku w Opatowie, a zmarł 10 kwietnia 2016 roku. W młodości był oficerem ludowego Wojska Polskiego, a w latach 1945-1952 wykładał w Centralnej Szkole Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Łodzi oraz w Wyższej Szkole Piechoty w Rembertowie. Historię ukończył na Uniwersytecie Warszawskim w 1955 roku. Doktorat uzyskał w 1960 roku, habilitację w 1967, tytuł profesora nadzwyczajnego w 1974, a profesora zwyczajnego w 1984.

Od 1955 roku pracował w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie zajmował się dziejami XIX wieku. Pełnił funkcje prodziekana i dziekana Wydziału Historycznego, prorektora do spraw filii w Białymstoku oraz dyrektora Instytutu Historycznego. Był dziekanem w latach 1973-1975 i 1981-1987, a dyrektorem Instytutu w latach 1987-1993. Przeszedł na emeryturę w 1993 roku. Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i w latach 60. był I sekretarzem OOP PZPR na Wydziale Historycznym UW. Do jego publikacji należą „Przewrót techniczny w przemyśle Królestwa Polskiego”, „Krach na giełdzie” oraz „Początki cywilizacji przemysłowej na ziemiach polskich”.

Na podstawie artykułu „Juliusz Łukasiewicz (historyk)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.